martes, 12 de febrero de 2008

Semana -2. Día 12. Empiezan las despedidas.



Llevo unos días pensando y creo que no me va a dar tiempo a despedirme de toda la gente que desearía. No por falta de tiempo, sino por la falta de su buena gestión (sí, el tiempo, igual que el diseño también se gestiona). Y no se si existe o no una ley de Murphy para esto, pero cuando no tengo ningún plan ya puedo estar tranquila que aunque quiera no me aparecerá ninguno; en cambio cuando ya he quedado con alguien parece que el mundo entero se haya puesto de acuerdo para poder quedar sólo ese día. Así que estas dos últimas semanas no van a ser diferentes.

Pero de momento hoy ya me he despedido de un buen amigo; mi amigo fotógrafo, como le llamo a veces para referirme a él cuando hablo con otras personas. Hace tan sólo medio año que le conozco, por pura casualidad (de hecho, envié un currículum a su estudio, y aunque no conseguí trabajo gané un amigo, además de colarme en una fiesta privada en la que supuestamente yo le acompañaba como ayudante de fotógrafo).

Y esto me lleva a pensar en que creo que aún no soy consciente de lo que supone pasar 5 meses fuera de casa. Es cierto que cada día no veo a mis amigos, y que incluso pueden pasar semanas o meses sin ver a alguno de ellos, pero siempre sé que el día que quiera podré verles. Y también sé que en Alemania no será así, y que el día que los eche en falta me voy a dar cuenta de lo valioso que son todos ellos.

Y estas despedidas, ese "ya te iré a visitar a Alemania" (ójala así sea), hacen que cada día me crea un poco más que exactamente dentro de dos semanas estaré en Berlín..

1 comentario:

Anónimo dijo...

ei silvia!
no saps com és de normal tot això que et planteges... efectivament, és un pas important. Ja veuràs com els primers dies,entre burocràcia, idioma i altres detalls, no ten'adonaras i ja haurà passat un mes,coneixeràs mitja residència i efectivament estaras visquent emancipada a l'estranger. I sera brutal. No dic que no t'enyoris mai, però passa poc.

petons
mireia